Sander Pluijm

Cohin, 13 december 2008

Vertrokken!

We zijn weer gestart, vertrokken naar Singapore en ‘t was me weer een dagje wel! De ochtend verliep eigenlijk nog wel prima. Iedereen was heerlijk relaxed, want de stopover in Cochin was goed gelukt. We waren ruim optijd klaar met het prepareren van de boot en de hele crew heeft gister (vrijdag) zelfs de hele dag vrij gehad. Dat merk je. Iedereen was heerlijk ontspannen, beetje lachen, beetje klieren, en nog een beetje rommelen op de basis voordat we met alle zeilers van de vloot in een soort parade aan het publiek van Cochin werden voorgesteld. Het komt vast omdat de mensen hier zulke heerlijk enthousiaste mensen zijn, en omdat ze hier noumaal  heel erg veel Indiers hebben, want ze waren in groten getale gekomen. 10-duizenden mensen…de kades stonden afgeladen vol met uitzinnige Indiers die allemaal een glimp van ‘hun helden’ wilden opvangen…dat waren wij dan.. die helden..dat is wel even raar.. zeker als ze helemaal uit hun bol gaan omdat je ze simpelweg de hand schudt..

Al met al harstikke leuk, maar ‘s middags werd het allemaal een stuk minder leuk. Toen we eindelijk los waren van de (bloedhete) wal, moesten we nog een soort ere-rondje maken met boot voor al het publiek. Over dat rondje is nog wel het een en ander te doen geweest de afgelopen week. Je moet weten dat Cochin aan een rivier ligt waar zoveel wierplanten in groeien, dat je naar de overkant kunt lopen. Daarnaast is de rivier al jaren niet meer goed gebaggerd. In eerste instantie wilde de organisatie de boten een soort nepstart laten doen op de rivier en dan op zee de uiteindelijke echte start. Maar de schippers hadden daar dus helemaal geen zin in want voor je het weet hangt er allemaal plantentroep aan de kiel of roer. Uiteindelijk werd (zoals altijd) een compromis gesloten: de boten varen een ere-rondje, klein stukje de rivier op, applaus, applaus en wegwezen. Prima. Je raad het al, wij zaten dus niet alleen vol met wier, maar liepen zelfs aan de grond. Volgens de kaart was het er 10 meter diep.. Muurvast zaten we. Uitindelijk zijn we met 2 speedboten van elk 300PK losgetrokken.

Iedereen baalde ontzettend. Want wie weet hoeveel rommel en modder er nu aan de kiel hangt, of misschien hebben we zelfs wel een steen geraakt..het adrenalinepeil zat behorlijk hoog in de mast.

Enfin, uiteindelijk een duiker het water in, onze Antwerpse Trimmer van Leg 1 Bert Schandvyl er achteraan, bodem gecheckt en eindelijk konden we van start.

De start was prima. De grote 4 (Ericson 3+4, Puma en Telefonica Blue gaan er als een speer vandoor. En de andere 4 hangen er nog aan. Wordt weer een hele bijzondere etappe met weinig wind en veel wind, visserboten, containerschepen en vissersnetten in het water. Kortom, we zijn weer onderweg!

We racen om de 4e plek. De 3 boten waarmee we strijden, kunnen we zien liggen. Het is een slakkenrace. Tergend langzaam kruipen we vooruit. Soms liggen we compleet stil, danweer gaan we 4 knoop.. De concurrentie ligt soms een neuslengte voor, dan hebben wij weer een pufje wind en sluiten we aan. Dit is een slopend gevecht.
Het legt enorme druk op de bemanning want juist met heel weinig wind worden er voortdurend zeilen gewisseld, manouevres gemaakt en moet er heel geconcentreerd worden gevaren. Schipper Chuny is in zijn element. Hij beheerst dit lichtweervaren als geen ander. Hij blijft de jongens pushen en pushen, want ook hij weet dat het hier, na 2 hele zware weken, voornamelijk op ‘het koppie’ aankomt.
Wie kan dit het langste volhouden? Wie heeft de puf en de mentale kracht om supergeconcentreerd te blijven varen? Wie kan het opbrengen om elke keer weer al het gewicht aan zeilen en andere spullen in de boot te verplaatsen? Wie houdt het vol om elke tiende knoop snelheid extra uit de zeilen te blijven trimmen?
De nachten zijn nu vreselijk lang, donker en stil. De dagen zijn vooral schreeuwend heet. Dit is de echte uithoudingsproef. Met de finish in zicht, worden hier de punten verdeeld. Nu komt het aan op leiderschap en mentale kracht.
Wat een prachtige sport..!

Toen we de vorige etappe een paar dagen voor de finish wel wisten dat we als 7e zouden eindigen, ontstond er een nieuwe wedstrijd aan boord: die van de dag en tijd van aankomst. Iedereen vindt het leuk om te weten wanneer je aankomt, dat geeft een doel. En dit zijn sportlui, dus ze willen dat dat vooral snel is. Stu Wilson heeft de eigenaardigheid om op elke vraag waar een tijdstip in voorkomt het antwoord Tuesday te geven. Je kent ze wel die flauwe grappen. Mijn vader deed dat vroeger ook met woensdag. Stu, hoe laat wil jij je koffie? Tuesday! Stu, wanneer gaan we zeil wisselen? Tuesday! Toen de discussie over de ETA(estimated time of arrival)-Capetown al een week na vertrek uit Alicante voor het eerst ter sprake kwam, riep Stu meteen: Tuesday. Keihard werd ie uitgelachen.

Veertien dagen later.  Iets voor middernacht wordt richting de kust van Zuid-Afrika op de Delta Lloyd alles uit de kast gehaald om de boot bij Kaapstad voor dinsdag over de streep te krijgen. Slapen en eten doen de jongens niet meer, alleen maar racen… Maar het mag niet baten. Om 23.42 uur, locale tijd, nog geen mijl voor de finish zijn plotseling alle kansen verkeken. Iet-wiet, wind kwiet, zeiden we vroeger in de Achterhoek. De boot komt geen knoop meer vooruit. Alles en iedereen valt na 23 dagen racen stil. Behalve een kleine potige Kiwi, die met twinkeloogjes zachtjes achter het stuur staat te zingen…W’ll be home on a Tuesday, somewhere around noon….Het duurt meer dan een half uur voor Pegasus, God van de Wind ons uit het lijden verlost en ons op dinsdag om 00.14 uur over de finish blaast… we wisten toen al dat Stu ons met deze vernedering de rest van de VolvoOCeanRace zou blijven achtervolgen.

We zijn inmiddels veertien dagen onderweg in de tweede etappe. Onze klassering schommelt tussen de 4e en de 6e plek. Er is nog niets beslist, want er is nog een lange weg te gaan. Hoewel het inmiddels al zaterdag is, zit een biertje in India er voorlopig nog niet in. Aanvankelijk was aankomst op zaterdag heel goed mogelijk, zo hard gingen we. Iedereen bij Volvo was in paniek: tickets werden vervroegd. Inmiddels weten we dat achter de Doldrums door de tropische storm ten noorden van ons, ook niet veel wind te vinden is.  

Nog 461.35 Nautical Miles to go. De GPS zegt: ETA…never…er staat nauwelijks wind…en heel in de verte hoor ik weer die krasse Kiwi-stem met een grote grijns de eerste noten zingen van zijn favoriete lied…W’ll be home on a Tuesday.. somewhere around noon…

Geweldig! Vaar je 4000 mijl over twee oceanen, lig je na 13 dagen dus gewoon vlak naast elkaar te wachten op het eerste zuchtje wind! Op een mijl rechts van ons ligt de GreenDragon, achter ons zien we aan de horizon de Puma en links voor ons de witte zeilen van de Ericson 3. Vreemd wel, om na twee weken keihard varen zo dicht naast elkaar te liggen dobberen. We kunnen nog net niet zien wat er bij de buren vanavond op het menu staat.

De Ericson 4 en Nederlandse schipper Bouwe Bekking met zijn Telefonica Blauw hebben al wind en stuiven nu naar de finish. Ze hoeven nog maar 400 mijl, die zijn zo thuis. Maar wij hebben nog wel even te gaan…Er ligt een tropische storm boven India. Dat kan van alles betekenen. Voor de mensen daar is het ronduit rot. Ze hebben veel regen en wind en narigheid.

Voor de E4 en TBlauw is het goed nieuws, zij pakken net de wind van die storm en vliegen naar de haven. Voor ons is het dus minder prettig. Die storm zuigt als het ware alle wind naar zich toe en laat ons hier achter met 40 graden, strak blauw en geen zuchtje wind. Stel je voor, de warmste zomerdag die je je kan herinneren, op vakantie of in Nederland, maakt niet uit. Ga nu op het heetst van de dag op het strand liggen, liefst een beetje uit de buurt van de zee, lekker in de duinen. Graaf net als de Duitsers een grote kuil en zet er een windscherm omheen. Smeer je in, ga liggen en wacht….. dat dus..al een paar dagen, en wij kunnen niet weg uit de kuil om een koud biertje te gaan halen in de dichtstbijzijnde strandtent…

Geen idee hoelang we hier nog liggen. Paar dagen geleden riep ik nog heel enthousiast, zondag, misschien wel zaterdag. Nu is het al zondag, maar waarschijnlijk zelfs maandag. Ach, het maakt allemaal niet zoveel uit. Zolang we deze 4e plek maar vasthouden en liever nog een tikje eerder wind hebben dan de Ericson 3 en de derde plek kunnen pakken.

Roberto de Bermuda del Costa. Prachtig…

De nieuwe schipper van de Delta Lloyd heeft niet alleen een mooie naam. Hij is jong (38), slim, knap, grappig, een vreselijke goeie zeiler en super gedreven. Klinkt als de ideale schoonzoon. Zijn populariteit grenst in Spanje niet voor niets aan die van een filmster. En, guess what, hij maakt het nog waar ook!

Met de komst van Chuny is de sfeer aan boord van de Delta Lloyd deze etappe geleidelijk veranderd. Van –we doen ons best en misschien zit er ooit wel meer in- is de stemming omgeslagen naar –doorgaan, doorgaan, er zit nog veel meer in!

Chuny, heeft deze ploeg zelfvertrouwen gegeven. Na een razendsnelle race over de Zuidelijke Oceaan, waar het zaak was om in die heftige omstandigheden vooral snoeihard te blijven varen en aan te pikken bij de vloot, gelooft dit team inmiddels is eigen kunnen. Want op de Indische Oceaan bleek dat we ‘the big-boys’ van de dure campagnes eigenlijk best konden bijhouden. En als je ze bij kan houden…kun je er ook voorbij…

Hij is een echte zeezeiler en gedraagt zich zo. Aan boord is ie nergens te beroerd voor. Hij sjouwt met zeilen, staat aan de koffiemolen en sponst het water uit de boot. Maar langzaam heeft ie zich deze reis steeds meer als schipper laten zien. Chuny is overal en nergens en toch kun je niet om hem heen. Daar waar hij nodig is, daar is ie dan ook. Of dat nu aan dek is bij een overlegje over de juiste zeiltrim of bij de navigator om na te denken over de te volgen koers, hij is er altijd bij.

Soms vraag je je af of die man ooit slaapt. Antwoord is ja, hele korte hazeslaapjes op de meest onmogelijke plekken. Soms struikel je over hem als hij ligt te slapen op een berg natte zeilen, tussen de foodbags of zelfs tussen de bagage onder het laagste bed. Hij pakt zijn 20 minuten en dat houdt ie al best een tijdje vol. Minder fanatiek wordt hij er niet van. Juist nu we in een gebied zitten met weinig wind, en we de vierde plek met hand en tand moeten verdedigen, is hij fanatieker dan ooit, En die gedrevenheid motoiveert!

Met deze Chuny in de lead konden we met de Delta Lloyd nog best eens ver gaan komen. Hij laat zien dat we met deze ‘2e-hands boot’ nog prima mee kunnen in de vloot. En dat het podium echt niet onbereikbaar is…

Nog even en we passeren voor de tweede keer deze race de evenaar. Blijft toch een magisch moment. Eigenlijk stelt het natuurlijk niks voor; je glijdt met een boot over een denkbeeldige streep, so what? Het is magisch omdat je gevoelsmatig naar ‘de andere kant de wereld ‘ gaat. Je gaat toch van de zuidkant van deze bijzondere planeet naar de noordkant. Dwars over de as. Het water draaitkolkt ineens weer andersom je gootsteen in. Met een vliegtuig is er geen lol aan. Je merkt het niet eens omdat de piloten en de crew niet de moeite nemen er iets leuks van te maken. Maar met een zeilboot beleef je het heel bewust, omdat het zo tergend langzaam gaat. Daarom ook wel een stuk leuker. Deze etappe geen bezoek van Neptunes. De hele bemanning heeft op de eerste etappe zijn ontgroening bij de Koning van alle Oceanen al gehad. En de nieuwe bemanningsleden zijn ook al door de man gestraft voor al hun zonden op zee. Jammer, want de omstandigheden op deze passage zijn kwa ontgroeing een stuk beroerder. Toen wij een maand geleden onze ontmoeting hadden met Neptunes waaide het kracht 7 en  waren de golven 8 meter hoog. Je snapt dat de ceremonie om die reden kort moest blijven. Te gevaarlijk. Nu is het kracht 2, 30 graden en schijnt de zon. Zoals Stu Wilson al zei: het lijkt erop dat Neptunes met licht weer een stuk minder mild is…jammer, geen slachtoffers deze etappe.

Anyway, we zitten in de race, en hoe! We kwamen als 8e en laatste van de Zuidelijke Oceaan af. Schoven na, 3 dagen snoeihard varen op de Indische Oceaan op naar de 6e plek. En liggen nu, na 2 dagen in het beruchte windstiltegebied de Doldrums met weinig tot soms zelfs geen wind en heel veel zeilwissels…4e! We hebben vannacht de Telefonica-boot van Bouwe Bekking en het Puma-racing team ingehaald.

Volgende target: de GreenDragons. We zien ze op 8 mijl voor de onze boeg liggen…deze race krijgt nog een vreselijk spannende ontknoping, want een podiumplaats zit er gewoon in…….!!