Sander Pluijm

We gaan goed, we liggen 6e. Goed nieuws, maar niet al te enthousiast. Want uiteindelijk is het zo simpel als schipper Chuny zegt: ‘de 6e plaats is pas punten waard als je nog steeds 6e bent wanneer je over de finish gaat…’
En hij heeft gelijk. De Doldrums komen eraan. En zoals je inmiddels weet, kan daar van alles gebeuren. Maar, wij liggen goed ‘in de vloot’. Geen buitenbeentje met een eigenwijs plan. Nee, gewoon zo hard mogelijk mee varen, proberen net even iets harder te varen dan de ander. En vooral rustig afwachten tot zij wel eigenwijs gaan doenDe Russen gingen naar de rechterkant van de vloot en liggen nu laatste. De Telefonica Zwart ging helemaal naar links en ligt nu 7e. Zijn grote broer, met de nederlanse schipper Bouwe Bekking, ligt ook aan de linkerkant en die is zijn plek ook niet meer zeker
De komende dagen wordt deze etappe beslist. Het is hard gegaan, knoepers-hard. Veel harder dan gepland. Met als gevolg dat een groot deel van de VolvoOceanRace-organisatie, die pas rond de verwachte aankomstdatum op 3e december in India zou zijn, nu met grote spoed al haar tickets heeft moeten vervroegen naar vrijdag as. Want als het een beetje meezit in de Doldrums, staan we zaterdag al op de kade in Cochin! Maar, zoals gezegd, er kan nog een hoop gebeuren in die gekke strook de windstilte-strook.
Er komen dus veel veranderingen in windsterkte en dat even zoveel zeilwissels. Zeilwissels. Je haalt de ene eraf, en hijst de ander omhoog, toch? Klopt. Lastig is alleen dat die handeling met deze enorme zeilen en maar 10 man personeel (mediaman mag niks doen) zo’n 20 minuten in beslag neemt. En als die enorme Code-0 Spinnaker dan naar beneden is, ligt ie dus in het luik naar de kajuit. Alle ruim 500 vierkante meter parachutestof ligt dan in de boot500m2Ga even na hoe groot je huis is150 m2..? Dat maal drie. En dat ligt dan drijfnat op je keukenvloer en moet in een soort slang worden gepropt, waarna het hele ding zo moet worden opgevouwen, dat ie de volgende keer weer keurig uitvouwt als ie gehezen wordt.
500 m2 soms wel 2 of 3 keer per nacht! Welkom in de Doldrums!!

Nou, het is dus zomogelijk nog natter aan dek dan ‘t de hele tocht door de Zuidelijke Oceaan is geweest. Wat krijgen de jongens op hun lazer! Na 1 dagje opdrogen is het nu alweer 2 dagen volle bak. Het waait nog steeds kracht 6 en we sturen een stuk meer richting de wind. Dat betekent dat de boot behoorlijk scheef gaat, wat het leven aan boord lastiger maakt, maar ook dat er heel veel spray over het dek heen komt. Spray is als een zweepslag van fijne waterdruppels in je gezicht. De zeilenpakken zijn dus weer aan, helmen weer op, en de jongens zitten met hun life-lines weer vast aan de boot. Het afzien gaat gewoon nog even een paar dagen door. Enige verschil is de temperatuur. De lucht en het water zijn beide boven de 25 graden, in het zeewater is minder zout. Dat scheelt als je elke 2 minuten een emmer zout zeewater in je gezicht gegooid krijgt  
Onder dek wordt het ook niet makkelijker. Je moet er voordurend tegen de zwaartekracht in bewegen. Het liefste wil je lichaam helemaal naar de lage kant van de boot en daar tegen de vloer aan plakken. Maarja, daar heeft niemand wat aan, dus daar verzet je je de hele dag tegen. Neem nou zitten. Doorgaans toch een weinig inspannende, relaxte bezigheid. Hier niet. Alle spieren in je lijf, en dan met name rond je buik, middenrif, nek rug en kont zijn de godgansedag aan het corrigeren op de bewegingen van de boot. Dat moet wel, want dat is de enige manier om je hoofd stil boven je romp te houden. Boot naar links, hoofd stil maar de rest van je lichaan naar rechts en visa versa. Moet wel, anders zit je de hele dag Ja en Nee en Weetniet door elkaar heen te schudden. In het begin ben je daar heel druk mee, en kan het zijn dat je er onwijs zeeziek van wordt. Later gaat het vanzelf en word je er alleen maar heel moe van. Het kost ontzettend veel energie omdat al dat bewegen simpelweg pas stopt op het moment dat je gaat liggen. En dat is dan ook een heerlijk moment.
‘Lopen’, of hoe je het gewiebel ook moet noemen, is van een heel andere orde. Dat doet vooral denken aan zo’n kake-walk op de kermis. Ken je hem nog, zo’n attractie die eruit ziet als een huis, met allelei rare ongelijke trappen, vloeren die onder je door bewegen of plotseling omhoog of omlaag gaan. Het lijkt daardoor alsof je heel onnatuurlijk tegen de zwaartekracht in, over elke stap die je zet moet nadenken. Nou, dat moet inderdaad. Je moet hier aan boord over elke stap nadenken. Waar zet ik mijn voet, en waar hou ik me dan met mijn linkerhand vasteven wachten op de beweging van de boot.. en stap.. en waar zet ik nu mijn voet en waar hou ik me dan vast 24/7 Je wordt er handig in, en leert dat de boot meestal onverwachte dingen doet, waardoor je je toch weer aan datzelfde elleboogbotje stoot! Al met al is dat alles misschien wel de belangrijkste reden dat er aan boord aan de lopende band wordt gevloekt. Iedereen voert voortdurend zijn eigen strijd met de zwaartekracht en de boot. En die strijd wordt vaak door de laatste twee gewonnen F@*9&cK!!!
 
 

Net foodbag nummertje 8 opengemaakt en de lekkerste goodies eruit gevist. Je moet tegenwoordig snel zijn want schipper Chuny is groot liefhebber van lekkere snacks…kom hem vaak ‘s nachts tegen als we allebei heimelijk opzoek zijn naar de tas met reserve-snacks, die Dutch Ed dan weer heel goed heeft verstopt om te zorgen dat ie ‘s nachts niet door ‘onbekenden’ wordt geplunderd …

Enfin, foodbag 8 betekent dat we Kaapstad dus alweer 8 dagen geleden achter ons hebben gelaten. We zitten nu zo’n beetje midden op de Indische Oceaan, ergens halverwege Madagascar. Het goeie nieuws is dat we tot nu toe dus heel erg hard gevaren hebben en onwaarschijnlijk zijn opgeschoten. VolvoOceanRace dacht dat we er zeker 18 dagen over zouden doen, of misschien zelfs langer. Maar in feite zijn we zo hard door de Zuidelijke gevlogen dat we nu, na 8 dagen al halverwege zijn. Dat zou betekenen dat we in plaats van woensdag 3 december, op maandag 1 december al de haven van Cochin gaan binnenlopen. Maar heel stiekem zijn we eigenlijk nog een klein stukje verder… het zou best eens zo kunnen zijn dat we nog een dagje eerder arriveren in India.. maar dat durft niemand hardop te zeggen. Dat doe je niet, zo vroeg in een zeilrace, er kan nog veel te veel gebeuren. Straks passeren we vlak onder de Maladiven weer de Evenaar en daar moeten we dus ook weer door die beruchte Doldrums…je weet wel, dat windstilte-gebied waar zeilboten soms dagen met klapperende zeilen in de verzengende hitte liggen te wachten op een briesje wind.. Oh, ja , d

e Maladiven, ja. We passeren op deze route Mauritius, de Sechellen en de Maladiven, dat zijn ongeveer alle -als-ik-ooit-ga-trouwen-ga-ik-daar-op-honeymoon-eilandjes op aarde. We zitten wel in een race en proberen zo hard mogelijk langs al die prettige zandstrandjes te varen, maar het gaat om het idée. Kun je je in elk geval een beetje voorstellen aan wat voor helse temperaturen wij de komende week worden blootgesteld…

Al met al is het leuk om onderling te steggelen over de ETA (estimated time of arrival), weddenschappen worden gemaakt. En het is zeker leuk om eerder aan te komen dan door de organisatie was gepland. Maar uiteindelijk maken die paar dagen meer of minder echt geen bal meer uit. We zitten in een zeilrace om de wereld en het gaat om het resultaat. En ik zit liever een week langer op de boot met een goede klassering, dan andersom…!

Hallo allemaal,

Vandaag heb ik ‘t smerigste schoonmaakklusje gedaan, dat ik sinds lange tijd heb ‘mogen’ doen. Misschien is het zelfs wel mijn smerigste klusje ooit. In mijn studententijd had ik een blauwe maandag een bijbaantje bij de schoonmaakploeg van een varkensslachterij, dat was ook behoorlijk vies werk. Dat stonk, was bloederig en vooral de varkensogen die nog overal rondslingerden maakten het overigens uitstekend betaalde reinigen van de spare-ribbsfabriek tot een ranzig karweitje. Maar dat alles kwam nog niet in de buurt bij wat ik vandaag voor mijn kiezen heb gehad.

Een paar dagen geleden komt Gerd-Jan naar me toe met een gezicht alsof hij net in een drol is gestapt; of ik al in het vooronder heb gekeken? Nou, nee, daar ligt namelijk onze vuilnis opgeslagen, dus ik heb daar niet zo bar veel te zoeken.
Je moet je voorstellen dat de boot is opgedeeld in vier afzonderlijke compartimenten die allemaal met een luik waterdicht zijn af te sluiten. Dat is puur voor de veiligheid. Want mochten we ooit een lek krijgen, dan hoeven we alleen dat compartiment met het waterdichte luik te sluiten en blijven we toch nog drijven. In de middelste twee ruimtes leven we met z’n allen. De achterste van de twee is de leefruimte met bedjes, navigatie-unit en mediadesk. In de andere is de keuken (galley), toilet en natte ruimte om de zeilpakken op te hangen. De voorste en achterste compartimenten hebben andere functies. De ruimte helemaal achter onder de spiegel is voor opslag, bevat de balasttank en heeft een ontsnappingsluik.
En dan is er nog het vooronder, een lange pikzwarte cocon van zo’n 5 meter lang, 2 meter hoog, helemaal onder de boeg. De ruimte is leeg -of tenminste bijna- daar slaan we dus onze volle vuilniszakken op. Prima plek. Weegt niet veel, dus voor het racen geen problem, lekker ver naar voren achter een luik, geen last van geurtjes, uitstekend toch? Jep, totdat om wat voor reden dan ook de zakken opengaan en de vuilnis in de cocon zijn eigen feestje bouwt…
Je snapt het al. Terwijl we met een rotgang over de zuidelijke oceaan scheurden en de boot voortdurend met de boeg op de golven sloeg, zijn alle vuilniszakken opengescheurd. En daarmee is de boeg veranderd in een soort rollende en stampende vuilnis-shaker. Alle lege freezedriedzakjes met etensresten zijn door de boeg gevlogen en hebben zich vermengd met het water dat via allerlei moertjes naar binnen sijpelt..de bruine drap zat tegen alle muren en zelfs de plafonds zaten vol met muk. Alles zat onder de rottende Chilli Con Carne en andere smerige smurrie die je zoal in een vuilniszak terugvindt. Waarschijnlijk waren de 5(!) zakken al een dag of twee door elkaar geschudt want toen we het luik openmaakte was de stank niet meer te harden en de zwarte ruimte was al tot kniehoog voorzien van de dikke taaie lichtbruine laag.
Anyway.. we hebben nog 2 dagen moeten wachten tot we in rustiger vaarwater kwamen en vandaag heb ik me samen met Dutch Ed vrijwillig opgeofferd, 2 uur lang zijn we er druk mee geweest. De details zal ik jullie besparen. Daarna zijn we nog een uur druk geweest om onzelf met zeewater en zeep weer schoon en stankvrij te krijgen. Wat een dag! Als dat geen Life at the Extreme is!
 

Het eerste dat ik vanochtend hoorde toen ik wakker werd, was Gerd-Jan toen hij de stralend blauwe hemel zag en zich oprecht stomverbaasd afvroeg,: “He, zijn we vannacht met een tijdmachine een nieuw universum
ingestapt? Beam me up Scotty!?” Het was inderdaad alsof we in iin nacht in een nieuwe wereld waren aanbeland. Gister was alles nog grijs, guur, grauw, koud en nat, met heel veel wind en bonkige golven. Vandaag lacht een prachtige dag ons tegemoed. Een helder blauwe lucht, windkracht 3, azuurblauwe zee met prettige, lekker lange golven, de boot die door het water ruist en een heerlijk stralende zon die de boot aangenaam verwarmt. Het leek of na een lange, barre winter plotseling de lente was aangebroken. En de lente heeft ook op zee een universeel effect poetsen!
Iedereen gaat als herboren en met nieuwe energie aan de slag. Eerst gaan alle vieze, natte, en na 7 dagen behoorlijk stinkende kleren uit. De survivalsuits gaan aan een haak en alle klamme spullen worden
uitgewrongen en uitgehangen. Iedereen gunt zichzelf ‘een douche’ en de babywipes gaan van hand tot hand. Daarna komt misschien wel de grootste verwennerij; schone, droge en vooral niet naar oud zweet stinkende maar lekker fris ruikende kleren aan. Je kent allemaal wel dat gevoel dat je in de winter in de regen hebt gefietst, thuiskomt, onder douche springt, en dan lekker schone kleren uit de kast pakt. Nou, dat gevoel,
maar dan na 7 dagen in dezelfde kleren op een zeilboot te zitten, waar het zowel binnen als buiten drijfnat is. Die schone kleren, zijn dan echt een traktatie!
Lachend wordt met z’n allen in no-time de boot grondig opgeruimd en drooggemaakt. Alle stinksokken die door de boot zwerven worden op het dek gegooid met de waarschuwing dat als de eigenaar zich niet heel snel over de textiele stinkbommen ontfemt, de vuilnis hun eindstation wordt! Ik weet eigenlijk niet of het nog steeds gebeurt, maar zoja, dan begrijp ik nu waarom ‘de grote voorjaarsschoonmaak’ elk jaar weer
terugkomt. Het voelt als een nieuwe start, heerlijk! Op naar India!
 
 
 

Vandaag hebben we de afslag naar het noorden genomen, linksaf en nu recht omhoog naar India. Eindelijk laten we de kou van de Zuidelijke Oceaan nu snel achter ons en gaan richting het warme water van de
Indische Oceaan. In VolvoOceanRace begrippen is dat ‘onbekend terrein’, want nog nooit ging de route via deze kant.
Normaal gesproken gaat de race van Kaapstad dwars door de Zuidelijke in een streep naar Australie, en vandaar dan door naar Nieuw-Zeeland. Niet voor niks, want dat zijn toch de twee grootste zeilnaties in de
wereld. Twee landen met een enorm sporthart. En ook het zeilen wordt de kinderen hier met de paplepel ingegoten. De stop-overs DownUnder zijn in de Volvo-geschiedenis op z’n zachtst gezegd, legendarisch. Daar wil je, na 2 weken ontberingen op de Zuidelijke dus wel aanleggen met een V70! Honderdduizenden mensen staan op de kade als de boten de havens binnenlopen. Een veel grootser onthaal dan dat, is voor een zeiler niet denkbaar. Zelfs diep in de nacht, waar in de meeste stopover-havens de fans lekker tussen de klamme lappen blijven liggen en de volgende dag op hun dooie akkertje met een ijsje bootjes komen kijken, staan er in Aussie- en Kiwiland duizenden mensen op de steigers om de zeilers met groot gebaar te verwelkomen. Daar had ik persoonlijk best een extra weekje afzien op de zuidelijke oceaan voor over gehad. Maar helaas, wij gaan naar India, ook leuk..
Heel begrijpelijk kiest Volvo er na een aantal edities voor om nieuw terrein te verkennen en de race ook in andere landen onder de aandacht te brengen. In Australie en Nieuw-Zeeland kennen ze het inmiddels wel. 
Dus zijn wij onderweg naar Cochin, India, en daarna via Singapore naar Quindao o, China. Je weet wel, Quindao, daar waar de zeilwedstrijden met de Olympische Spelen zijn gevaren. Zeg zelf, ook niks mis mee en in elk geval wel een stuk warmer! De grap van de route is dat niemand ook maar enig idie heeft wat ons
in India te wachten staat. Misschien staat er op de kade wel alleen een hongerige zwerfhond en een rixcha-rijder die een ritje denkt te kunnen scoren. Maar voor hetzelfde geld ziet het zwart van de mensen en wordt
een heerlijk exotisch onthaal, geen idee.
Ach, oude route, nieuwe route, voor mij is uiteindelijk elke route nieuw, dus ik vind het allemaal een groot avontuur!