Vertrokken!

We zijn weer gestart, vertrokken naar Singapore en ‘t was me weer een dagje wel! De ochtend verliep eigenlijk nog wel prima. Iedereen was heerlijk relaxed, want de stopover in Cochin was goed gelukt. We waren ruim optijd klaar met het prepareren van de boot en de hele crew heeft gister (vrijdag) zelfs de hele dag vrij gehad. Dat merk je. Iedereen was heerlijk ontspannen, beetje lachen, beetje klieren, en nog een beetje rommelen op de basis voordat we met alle zeilers van de vloot in een soort parade aan het publiek van Cochin werden voorgesteld. Het komt vast omdat de mensen hier zulke heerlijk enthousiaste mensen zijn, en omdat ze hier noumaal  heel erg veel Indiers hebben, want ze waren in groten getale gekomen. 10-duizenden mensen…de kades stonden afgeladen vol met uitzinnige Indiers die allemaal een glimp van ‘hun helden’ wilden opvangen…dat waren wij dan.. die helden..dat is wel even raar.. zeker als ze helemaal uit hun bol gaan omdat je ze simpelweg de hand schudt..

Al met al harstikke leuk, maar ‘s middags werd het allemaal een stuk minder leuk. Toen we eindelijk los waren van de (bloedhete) wal, moesten we nog een soort ere-rondje maken met boot voor al het publiek. Over dat rondje is nog wel het een en ander te doen geweest de afgelopen week. Je moet weten dat Cochin aan een rivier ligt waar zoveel wierplanten in groeien, dat je naar de overkant kunt lopen. Daarnaast is de rivier al jaren niet meer goed gebaggerd. In eerste instantie wilde de organisatie de boten een soort nepstart laten doen op de rivier en dan op zee de uiteindelijke echte start. Maar de schippers hadden daar dus helemaal geen zin in want voor je het weet hangt er allemaal plantentroep aan de kiel of roer. Uiteindelijk werd (zoals altijd) een compromis gesloten: de boten varen een ere-rondje, klein stukje de rivier op, applaus, applaus en wegwezen. Prima. Je raad het al, wij zaten dus niet alleen vol met wier, maar liepen zelfs aan de grond. Volgens de kaart was het er 10 meter diep.. Muurvast zaten we. Uitindelijk zijn we met 2 speedboten van elk 300PK losgetrokken.

Iedereen baalde ontzettend. Want wie weet hoeveel rommel en modder er nu aan de kiel hangt, of misschien hebben we zelfs wel een steen geraakt..het adrenalinepeil zat behorlijk hoog in de mast.

Enfin, uiteindelijk een duiker het water in, onze Antwerpse Trimmer van Leg 1 Bert Schandvyl er achteraan, bodem gecheckt en eindelijk konden we van start.

De start was prima. De grote 4 (Ericson 3+4, Puma en Telefonica Blue gaan er als een speer vandoor. En de andere 4 hangen er nog aan. Wordt weer een hele bijzondere etappe met weinig wind en veel wind, visserboten, containerschepen en vissersnetten in het water. Kortom, we zijn weer onderweg!

Gelukkig mailde mijn zus een prachtig gedicht. Het doet oude herinneringen herleven. We hebben thuis de familietraditie om elk jaar met pakjesavond een gedicht te schrijven voor iemand anders uit het gezin. Je kent het wel, lootjes trekken, pruts kadootje kopen en maar dan wel een fatsoenlijk gedicht erbij. Niet zo een van de Sint zat te denken, maar een goed, liefst grappig verhaal met een climax erin. En je mocht in dat gedicht alles rechtzetten, inwrijven, oprakelen, inpeperen, wat er dat jaar met de hoofdpersoon is krom gegaan. Je hoeft niemand te sparen, meedogenloos mag je zijn. Mits er maar wat te lachen valt. Mijn zus Saskia, mijn vader Frans en mijn schoonzusje Agnes hebben allemaal een vernietigede pen. Pa is goed voor een gedicht van 3 A4’tjes, mijn zus ook minstens 2. Agnes begon met een paar voorzichtig prikkelende regels, en klom op tot ook een velletje of 2. De regels zijn simpel: een gedicht dient hardop en duidelijk verstaanbaar voor te worden gedragen. 3 A4’tjes vernietigende tekst, ten overstaan van iedereen hardop voordragen… pakjesavond is bij ons een slachtveld…

Soms heb je gelukt en herken je het handschrift van moeder Clemie op je kado. Een lief gedicht, met een kleine moederlijke wijsheid erin. Een gedicht zoals alleen moeders dat schrijven, oh wat kom je dan goed weg. Ook mijn vriendin Susanne is van de zachte, maar vaak wel grappige hand.

En mijn broer Jeroen die deed vroeger aan die pseudo-literaire onzin niet mee. Hij trok zoals altijd doet lekker zijn eigen plan en gooit een pot stroop in je kado…het heerlijk avondje is gekomen…

Veel plezier allemaal vanavond, ik zal aan jullie denken.

Verzot ben ik op Azie. Sinds ik als student 4 maanden van Indonsie, via Maleisie, Thailand en China naar Rusland trok, ben ik verliefd op dit werelddeel.

Objectief gezien is het niks. Het is er verzengend heet en verschrikkelijk vochtig. Zodra je een paar stappen uit de –meestal veel te koude- airo-co bus hebt gezet, verschijnen de eerste druppels op je hoofd en donkere plekken onder je armen. Een paar minuten later zie je eruit alsof je zo uit het water komt, alles volledig  doorweekt. De warmte grijpt naar je keel en het vocht valt als een nat laken over je heen….heerlijk! Het eten? Ook bloedheet en voor de gemiddelde toerist veel te rijkelijk gepeperd.  Voor de meesten geldt dan ook niet de vraag ‘of’ ze aan de dunne raken, maar ‘wanneer’. De wegen zijn slecht, veel te vol en de rijstijl van de gemiddelde Aziaat is roekeloos en levensgevaarlijk. Ze lijken altijd haast te hebben, ook als je zegt dat je alle tijd van de wereld hebt. Maar ze hebben geen haast, inhalen hoort er gewoon bij, ook met 4 auto’s naast elkaar midden in de stad. Niet alleen op de weg is het druk. Er zijn per vierkante meter gewoon ontzettend veel mensen. Overal waar je komt, krioelt het. Op straat, op de markten, maar ook in de bediening van het restaurant, 6 of 7 obers aan je tafel is meer regel dan uitzondering. Maar allemaal even vriendelijk.

En juist daarom vind ik dit gebied zo te gek! De hitte –je kan gewoon in de airco slapen-, het heerlijke eten –als je een beetje uitkijkt word je hues niet ziek- en juist die mensen maakt dat iedereen dit prachtige gebied ooit eens zou moeten bezoeken. Ze zijn zo super-vriendelijk. Oprechtheid, hartelijkheid en hulpvaardigheid, waarden die je in het westen nauwelijks meer tegenkomt zijn hier normaal. Iedereen doet zijn stinkende best om alles voor je te doen. Of dat lukt, is vraag twee, maar ze proberen het met enorm enthousiasme.

De olifanten lopen hier letterlijk door het race-dorp, de mensen pakken ons vast en geven ons het gevoel helden te zijn, het hitte is enorm, maar wat is het tegek!

Nog een paar dagen hard werken en dan wie weet, een dag of twee genieten van dit vreemde, maar oh zo leuke land!

Klein missertje in de planning: je moet hier dus geen feestjes plannen op de 1ste van de maand, want dan is er nergens een druppel alcohol te vinden. Geheelonthoudingsdag… prima hoor, maar we hadden net 16 dagen op zee keurig ‘geheel onthouden’ en onszelf toch echt een steenkouwe-kletser beloofd! Maar helaas, geen champagne om mee te spuiten, geen koud biertje waarvan de eerste slok zo lekker is. Gelukkig had Delta Lloyd en geweldig welkomstfeestje voor ons georganiseerd, dus dat bier, dat kwam wel goed.

Wel waren er heel veel razend enthousiaste Indiers en natuurlijk alle Volvo-vrienden op de steiger. Want dat is toch wel heel erg leuk aan dit rondreizende circus, je ziet al die leuke mensen die zich allemaal de blubber werken om deze race tot een success te maken, op de stopvers weer terug. Niet alleen de shorecrew en PR-mensen van ons eigen team, maar ook de organistatie van Volvo en de andere teams. Je doet dit avontuur toch samen en dan is het toch heel leuk om ze allemaal weer terug te zien bij aankomst in de volgende haven.

Nu gaan we eerst lekker een paar dagen herstellen, eten, drinken, slapen en bijkletsen met iedereen, hier en vooral thuis. Daarna weer aan de slag om de boot in shape te krijgen voor de volgende etappe.

Dan ook tijd voor een update uit dit prachtige land met deze heerlijke mensen!

Veertien dagen later.  Iets voor middernacht wordt richting de kust van Zuid-Afrika op de Delta Lloyd alles uit de kast gehaald om de boot bij Kaapstad voor dinsdag over de streep te krijgen. Slapen en eten doen de jongens niet meer, alleen maar racen… Maar het mag niet baten. Om 23.42 uur, locale tijd, nog geen mijl voor de finish zijn plotseling alle kansen verkeken. Iet-wiet, wind kwiet, zeiden we vroeger in de Achterhoek. De boot komt geen knoop meer vooruit. Alles en iedereen valt na 23 dagen racen stil. Behalve een kleine potige Kiwi, die met twinkeloogjes zachtjes achter het stuur staat te zingen…W’ll be home on a Tuesday, somewhere around noon….Het duurt meer dan een half uur voor Pegasus, God van de Wind ons uit het lijden verlost en ons op dinsdag om 00.14 uur over de finish blaast… we wisten toen al dat Stu ons met deze vernedering de rest van de VolvoOCeanRace zou blijven achtervolgen.

We zijn inmiddels veertien dagen onderweg in de tweede etappe. Onze klassering schommelt tussen de 4e en de 6e plek. Er is nog niets beslist, want er is nog een lange weg te gaan. Hoewel het inmiddels al zaterdag is, zit een biertje in India er voorlopig nog niet in. Aanvankelijk was aankomst op zaterdag heel goed mogelijk, zo hard gingen we. Iedereen bij Volvo was in paniek: tickets werden vervroegd. Inmiddels weten we dat achter de Doldrums door de tropische storm ten noorden van ons, ook niet veel wind te vinden is.  

Nog 461.35 Nautical Miles to go. De GPS zegt: ETA…never…er staat nauwelijks wind…en heel in de verte hoor ik weer die krasse Kiwi-stem met een grote grijns de eerste noten zingen van zijn favoriete lied…W’ll be home on a Tuesday.. somewhere around noon…

De Ericson 4 en Nederlandse schipper Bouwe Bekking met zijn Telefonica Blauw hebben al wind en stuiven nu naar de finish. Ze hoeven nog maar 400 mijl, die zijn zo thuis. Maar wij hebben nog wel even te gaan…Er ligt een tropische storm boven India. Dat kan van alles betekenen. Voor de mensen daar is het ronduit rot. Ze hebben veel regen en wind en narigheid.

Voor de E4 en TBlauw is het goed nieuws, zij pakken net de wind van die storm en vliegen naar de haven. Voor ons is het dus minder prettig. Die storm zuigt als het ware alle wind naar zich toe en laat ons hier achter met 40 graden, strak blauw en geen zuchtje wind. Stel je voor, de warmste zomerdag die je je kan herinneren, op vakantie of in Nederland, maakt niet uit. Ga nu op het heetst van de dag op het strand liggen, liefst een beetje uit de buurt van de zee, lekker in de duinen. Graaf net als de Duitsers een grote kuil en zet er een windscherm omheen. Smeer je in, ga liggen en wacht….. dat dus..al een paar dagen, en wij kunnen niet weg uit de kuil om een koud biertje te gaan halen in de dichtstbijzijnde strandtent…

Geen idee hoelang we hier nog liggen. Paar dagen geleden riep ik nog heel enthousiast, zondag, misschien wel zaterdag. Nu is het al zondag, maar waarschijnlijk zelfs maandag. Ach, het maakt allemaal niet zoveel uit. Zolang we deze 4e plek maar vasthouden en liever nog een tikje eerder wind hebben dan de Ericson 3 en de derde plek kunnen pakken.

De nieuwe schipper van de Delta Lloyd heeft niet alleen een mooie naam. Hij is jong (38), slim, knap, grappig, een vreselijke goeie zeiler en super gedreven. Klinkt als de ideale schoonzoon. Zijn populariteit grenst in Spanje niet voor niets aan die van een filmster. En, guess what, hij maakt het nog waar ook!

Met de komst van Chuny is de sfeer aan boord van de Delta Lloyd deze etappe geleidelijk veranderd. Van –we doen ons best en misschien zit er ooit wel meer in- is de stemming omgeslagen naar –doorgaan, doorgaan, er zit nog veel meer in!

Chuny, heeft deze ploeg zelfvertrouwen gegeven. Na een razendsnelle race over de Zuidelijke Oceaan, waar het zaak was om in die heftige omstandigheden vooral snoeihard te blijven varen en aan te pikken bij de vloot, gelooft dit team inmiddels is eigen kunnen. Want op de Indische Oceaan bleek dat we ‘the big-boys’ van de dure campagnes eigenlijk best konden bijhouden. En als je ze bij kan houden…kun je er ook voorbij…

Hij is een echte zeezeiler en gedraagt zich zo. Aan boord is ie nergens te beroerd voor. Hij sjouwt met zeilen, staat aan de koffiemolen en sponst het water uit de boot. Maar langzaam heeft ie zich deze reis steeds meer als schipper laten zien. Chuny is overal en nergens en toch kun je niet om hem heen. Daar waar hij nodig is, daar is ie dan ook. Of dat nu aan dek is bij een overlegje over de juiste zeiltrim of bij de navigator om na te denken over de te volgen koers, hij is er altijd bij.

Soms vraag je je af of die man ooit slaapt. Antwoord is ja, hele korte hazeslaapjes op de meest onmogelijke plekken. Soms struikel je over hem als hij ligt te slapen op een berg natte zeilen, tussen de foodbags of zelfs tussen de bagage onder het laagste bed. Hij pakt zijn 20 minuten en dat houdt ie al best een tijdje vol. Minder fanatiek wordt hij er niet van. Juist nu we in een gebied zitten met weinig wind, en we de vierde plek met hand en tand moeten verdedigen, is hij fanatieker dan ooit, En die gedrevenheid motoiveert!

Met deze Chuny in de lead konden we met de Delta Lloyd nog best eens ver gaan komen. Hij laat zien dat we met deze ‘2e-hands boot’ nog prima mee kunnen in de vloot. En dat het podium echt niet onbereikbaar is…

Anyway, we zitten in de race, en hoe! We kwamen als 8e en laatste van de Zuidelijke Oceaan af. Schoven na, 3 dagen snoeihard varen op de Indische Oceaan op naar de 6e plek. En liggen nu, na 2 dagen in het beruchte windstiltegebied de Doldrums met weinig tot soms zelfs geen wind en heel veel zeilwissels…4e! We hebben vannacht de Telefonica-boot van Bouwe Bekking en het Puma-racing team ingehaald.

Volgende target: de GreenDragons. We zien ze op 8 mijl voor de onze boeg liggen…deze race krijgt nog een vreselijk spannende ontknoping, want een podiumplaats zit er gewoon in…….!!