Cohin, 13 december 2008
Vertrokken!
We zijn weer gestart, vertrokken naar Singapore en ‘t was me weer een dagje wel! De ochtend verliep eigenlijk nog wel prima. Iedereen was heerlijk relaxed, want de stopover in Cochin was goed gelukt. We waren ruim optijd klaar met het prepareren van de boot en de hele crew heeft gister (vrijdag) zelfs de hele dag vrij gehad. Dat merk je. Iedereen was heerlijk ontspannen, beetje lachen, beetje klieren, en nog een beetje rommelen op de basis voordat we met alle zeilers van de vloot in een soort parade aan het publiek van Cochin werden voorgesteld. Het komt vast omdat de mensen hier zulke heerlijk enthousiaste mensen zijn, en omdat ze hier noumaal heel erg veel Indiers hebben, want ze waren in groten getale gekomen. 10-duizenden mensen…de kades stonden afgeladen vol met uitzinnige Indiers die allemaal een glimp van ‘hun helden’ wilden opvangen…dat waren wij dan.. die helden..dat is wel even raar.. zeker als ze helemaal uit hun bol gaan omdat je ze simpelweg de hand schudt..
Al met al harstikke leuk, maar ‘s middags werd het allemaal een stuk minder leuk. Toen we eindelijk los waren van de (bloedhete) wal, moesten we nog een soort ere-rondje maken met boot voor al het publiek. Over dat rondje is nog wel het een en ander te doen geweest de afgelopen week. Je moet weten dat Cochin aan een rivier ligt waar zoveel wierplanten in groeien, dat je naar de overkant kunt lopen. Daarnaast is de rivier al jaren niet meer goed gebaggerd. In eerste instantie wilde de organisatie de boten een soort nepstart laten doen op de rivier en dan op zee de uiteindelijke echte start. Maar de schippers hadden daar dus helemaal geen zin in want voor je het weet hangt er allemaal plantentroep aan de kiel of roer. Uiteindelijk werd (zoals altijd) een compromis gesloten: de boten varen een ere-rondje, klein stukje de rivier op, applaus, applaus en wegwezen. Prima. Je raad het al, wij zaten dus niet alleen vol met wier, maar liepen zelfs aan de grond. Volgens de kaart was het er 10 meter diep.. Muurvast zaten we. Uitindelijk zijn we met 2 speedboten van elk 300PK losgetrokken.
Iedereen baalde ontzettend. Want wie weet hoeveel rommel en modder er nu aan de kiel hangt, of misschien hebben we zelfs wel een steen geraakt..het adrenalinepeil zat behorlijk hoog in de mast.
Enfin, uiteindelijk een duiker het water in, onze Antwerpse Trimmer van Leg 1 Bert Schandvyl er achteraan, bodem gecheckt en eindelijk konden we van start.
De start was prima. De grote 4 (Ericson 3+4, Puma en Telefonica Blue gaan er als een speer vandoor. En de andere 4 hangen er nog aan. Wordt weer een hele bijzondere etappe met weinig wind en veel wind, visserboten, containerschepen en vissersnetten in het water. Kortom, we zijn weer onderweg!