Vanavond vieren jullie Sinterklaasavond! Totaal vegeten… wij leven hier toch wel in een soort cocon, die VolvoOceanRace heet. De tijd vliegt in een noodgang voorbij, en de wereld draait keihard door. En wij merken er helemaal niets van. Het kostte me even om daarvan af te kicken, nieuws-junky als ik ben. Maar inmiddels weet ik echt niks meer. Geen wereldpolitiek, ja Obama, dat dan nog net. En de aanslagen in Mumbai kregen we mee, maar dat was eigenlijk alleen omdat wij ook naar India gingen. Ik weet al helemaal geen nieuws uit Den Haag. De economie stort mondiaal in en wij weten er hier echt nauwlijks iets van. Racen, daar draait het hier om, en komt de boot wel optijd af, zijn de spullen al geleverd en komt er wat wind, volgende week..?
Gelukkig mailde mijn zus een prachtig gedicht. Het doet oude herinneringen herleven. We hebben thuis de familietraditie om elk jaar met pakjesavond een gedicht te schrijven voor iemand anders uit het gezin. Je kent het wel, lootjes trekken, pruts kadootje kopen en maar dan wel een fatsoenlijk gedicht erbij. Niet zo een van de Sint zat te denken, maar een goed, liefst grappig verhaal met een climax erin. En je mocht in dat gedicht alles rechtzetten, inwrijven, oprakelen, inpeperen, wat er dat jaar met de hoofdpersoon is krom gegaan. Je hoeft niemand te sparen, meedogenloos mag je zijn. Mits er maar wat te lachen valt. Mijn zus Saskia, mijn vader Frans en mijn schoonzusje Agnes hebben allemaal een vernietigede pen. Pa is goed voor een gedicht van 3 A4’tjes, mijn zus ook minstens 2. Agnes begon met een paar voorzichtig prikkelende regels, en klom op tot ook een velletje of 2. De regels zijn simpel: een gedicht dient hardop en duidelijk verstaanbaar voor te worden gedragen. 3 A4’tjes vernietigende tekst, ten overstaan van iedereen hardop voordragen… pakjesavond is bij ons een slachtveld…
Soms heb je gelukt en herken je het handschrift van moeder Clemie op je kado. Een lief gedicht, met een kleine moederlijke wijsheid erin. Een gedicht zoals alleen moeders dat schrijven, oh wat kom je dan goed weg. Ook mijn vriendin Susanne is van de zachte, maar vaak wel grappige hand.
En mijn broer Jeroen die deed vroeger aan die pseudo-literaire onzin niet mee. Hij trok zoals altijd doet lekker zijn eigen plan en gooit een pot stroop in je kado…het heerlijk avondje is gekomen…
Veel plezier allemaal vanavond, ik zal aan jullie denken.