Toen we de vorige etappe een paar dagen voor de finish wel wisten dat we als 7e zouden eindigen, ontstond er een nieuwe wedstrijd aan boord: die van de dag en tijd van aankomst. Iedereen vindt het leuk om te weten wanneer je aankomt, dat geeft een doel. En dit zijn sportlui, dus ze willen dat dat vooral snel is. Stu Wilson heeft de eigenaardigheid om op elke vraag waar een tijdstip in voorkomt het antwoord Tuesday te geven. Je kent ze wel die flauwe grappen. Mijn vader deed dat vroeger ook met woensdag. Stu, hoe laat wil jij je koffie? Tuesday! Stu, wanneer gaan we zeil wisselen? Tuesday! Toen de discussie over de ETA(estimated time of arrival)-Capetown al een week na vertrek uit Alicante voor het eerst ter sprake kwam, riep Stu meteen: Tuesday. Keihard werd ie uitgelachen.
Veertien dagen later. Iets voor middernacht wordt richting de kust van Zuid-Afrika op de Delta Lloyd alles uit de kast gehaald om de boot bij Kaapstad voor dinsdag over de streep te krijgen. Slapen en eten doen de jongens niet meer, alleen maar racen… Maar het mag niet baten. Om 23.42 uur, locale tijd, nog geen mijl voor de finish zijn plotseling alle kansen verkeken. Iet-wiet, wind kwiet, zeiden we vroeger in de Achterhoek. De boot komt geen knoop meer vooruit. Alles en iedereen valt na 23 dagen racen stil. Behalve een kleine potige Kiwi, die met twinkeloogjes zachtjes achter het stuur staat te zingen…W’ll be home on a Tuesday, somewhere around noon….Het duurt meer dan een half uur voor Pegasus, God van de Wind ons uit het lijden verlost en ons op dinsdag om 00.14 uur over de finish blaast… we wisten toen al dat Stu ons met deze vernedering de rest van de VolvoOCeanRace zou blijven achtervolgen.
We zijn inmiddels veertien dagen onderweg in de tweede etappe. Onze klassering schommelt tussen de 4e en de 6e plek. Er is nog niets beslist, want er is nog een lange weg te gaan. Hoewel het inmiddels al zaterdag is, zit een biertje in India er voorlopig nog niet in. Aanvankelijk was aankomst op zaterdag heel goed mogelijk, zo hard gingen we. Iedereen bij Volvo was in paniek: tickets werden vervroegd. Inmiddels weten we dat achter de Doldrums door de tropische storm ten noorden van ons, ook niet veel wind te vinden is.
Nog 461.35 Nautical Miles to go. De GPS zegt: ETA…never…er staat nauwelijks wind…en heel in de verte hoor ik weer die krasse Kiwi-stem met een grote grijns de eerste noten zingen van zijn favoriete lied…W’ll be home on a Tuesday.. somewhere around noon…