Nog even en we passeren voor de tweede keer deze race de evenaar. Blijft toch een magisch moment. Eigenlijk stelt het natuurlijk niks voor; je glijdt met een boot over een denkbeeldige streep, so what? Het is magisch omdat je gevoelsmatig naar ‘de andere kant de wereld ‘ gaat. Je gaat toch van de zuidkant van deze bijzondere planeet naar de noordkant. Dwars over de as. Het water draaitkolkt ineens weer andersom je gootsteen in. Met een vliegtuig is er geen lol aan. Je merkt het niet eens omdat de piloten en de crew niet de moeite nemen er iets leuks van te maken. Maar met een zeilboot beleef je het heel bewust, omdat het zo tergend langzaam gaat. Daarom ook wel een stuk leuker. Deze etappe geen bezoek van Neptunes. De hele bemanning heeft op de eerste etappe zijn ontgroening bij de Koning van alle Oceanen al gehad. En de nieuwe bemanningsleden zijn ook al door de man gestraft voor al hun zonden op zee. Jammer, want de omstandigheden op deze passage zijn kwa ontgroeing een stuk beroerder. Toen wij een maand geleden onze ontmoeting hadden met Neptunes waaide het kracht 7 en waren de golven 8 meter hoog. Je snapt dat de ceremonie om die reden kort moest blijven. Te gevaarlijk. Nu is het kracht 2, 30 graden en schijnt de zon. Zoals Stu Wilson al zei: het lijkt erop dat Neptunes met licht weer een stuk minder mild is…jammer, geen slachtoffers deze etappe.
Anyway, we zitten in de race, en hoe! We kwamen als 8e en laatste van de Zuidelijke Oceaan af. Schoven na, 3 dagen snoeihard varen op de Indische Oceaan op naar de 6e plek. En liggen nu, na 2 dagen in het beruchte windstiltegebied de Doldrums met weinig tot soms zelfs geen wind en heel veel zeilwissels…4e! We hebben vannacht de Telefonica-boot van Bouwe Bekking en het Puma-racing team ingehaald.
Volgende target: de GreenDragons. We zien ze op 8 mijl voor de onze boeg liggen…deze race krijgt nog een vreselijk spannende ontknoping, want een podiumplaats zit er gewoon in…….!!